LOGIN / REGISTER

Ad Rijnen

Mijn eerste officiële wielerronde als verslaggever en journalist was 1997. Ik weet nog goed, dat ik die maandagmiddag de grote rondebaas voor het eerst sprak. Wie bende gij? Zo sprak hij mij vermanend toe. Ik moest wel even mijn positie weten.



Het is helemaal goed gekomen tussen Ad Rijnen en mij. Twintig edities maakte ik van de wielerrondekrant, dé speciale uitgave van het jaar, met ooit een recordeditie van 84 pagina’s. Ad vertrouwde mij de geheimen van het peloton toe. Ik kreeg de 06-nummers van de profrenners, de ploegbazen en iedereen die maar een beetje belangrijke was in het wereldje, tot de contactgegevens van Joop Zoetemelk en Peter Post toe.

Boven in zijn appartement vertelde hij ieder jaar honderduit over de Franse wielerkoers die op dat moment live op de televisie was. Ad gaf tips voor verhalen, anekdotes en hoe hij bevriend was geraakt met een van de helden, Gerrie Kneteman. Deze wielrenner kreeg hij zo gek om op een olifant te gaan zitten, als opwarmertje voor Daags na de Tour. De moeder van Claudio Chiapucci vergezelde enkele jaren later haar zoon in Boxmeer. De duivel in vol ornaat en de pastoor die de klokken luidde op Alpe d’Huez waren er ook. Ad kreeg het met zijn goede connecties in de wielerwereld allemaal voor elkaar. Zelf ging hij jaren als chef d’equipe mee naar de belangrijke wedstrijden, zoals het WK. Maar Ad was veel meer. Familieman. Kastelein en horecaondernemer. Van politiek had hij ook verstand als raadslid van CDA en later BB’86.

Vlak voor een pinksterweekend verklapte hij mij dat hij en zijn zoon Bernie gingen stoppen als hart van de organisatie van de wielerronde. Het einde van hét festijn in Boxmeer leek in zicht. Ik mocht het verhaal brengen op de dinsdag erop, derde pinksterdag, maar moest mijn mond daarover houden. De weekkrant werd echter al voor het weekend opgemaakt in verband met dat naderende lange weekend. Een slimme redacteur van het dagblad keek vrijdagmiddag over mijn schouder. Even later zat ik bij de hoofdredacteur op de kamer. Zaterdagmorgen sloeg ik de Gelderlander open met de primeur. Geschreven door een ander. Feitelijk mijn primeur.

De laatste jaren tobde Ad met zijn gezondheid. Als vast ritueel maakte hij de kast in zijn woonkamer open en liet hij mij de vele dozen pillen zien. Ad was taai en heeft de kanker lange tijd weerstand kunnen bieden. Afgelopen dinsdag overleed hij op 79-jarige leeftijd. Een spraakzame, authentieke en heel bijzondere man is heengegaan. Boxmeer heeft veel aan hem te danken. Het ga je goed Ad daarboven. Hojje wa!

Bokkig 2.0/Twan Dohmen

 

 

Login of maak een account om een reactie achter te laten.