LOGIN / REGISTER

Thuis in het Maasziekenhuis

Verschillende noodlijdende ziekenhuizen gingen afgelopen jaren dicht. Maasziekenhuis Pantein in Beugen blijft dat lot bespaard. Een financiële injectie de komende jaren van onder meer het ministerie van volksgezondheid is de redding.



Het streekziekenhuis voor het Land van Cuijk en Noordelijk Noord Limburg staat bekend om zijn gemoedelijkheid. De patiënt wordt in dit ‘zorghotel’ nog ouderwets als unne Boksmèrse, Sinttunnisse of Kuukse inwoners in de watten gelegd. Het Maasziekenhuis is een instelling voor de relatief eenvoudige ingrepen. Voor de zogeheten basiszorg is men hier (meestal) aan het goede adres.

Zelf kwam en kom ik - vanzelfsprekend - niet al te graag in het ziekenhuis. Op bezoek bij anderen ruik ik allerlei ondefinieerbare luchtjes. De serie rollators, rolstoelen en bedden stemmen mij niet vrolijk. Toch maken de kleurrijke ballonnen bij de entree ook weer veel goed. Vrolijke kinderen die aan de hand van vader of moeder op bezoek gaan naar opa of oma. Dat maakt mijn gemoedstoestand meteen een stuk beter.

De gesprekken met de mij bekende patiënten zijn vaak goed, mits de privacy op een meerpersoonskamer een beetje gewaarborgd blijft. En dat alles in de hoop dat we alletwee snel weer naar huis kunnen. 

Over die zorg gesproken. Ik heb ook een keer in het (nog oude) Maasziekenhuis gelegen. Ik keerde terug van een zakelijke trip in Nepal. Met een verbrijzelde enkel en wat wonden aan mijn been. De terugreis naar Nederland was geen feest. De ontvangst in Boxmeer was volgens de regels: meteen in quarantaine, alleen op een kamer. De persoonlijke zorg in het ziekenhuis was goed, ondanks de pijn.

Ik revalideerde thuis. Moeizaam. Liep nog maanden op krukken. Toen moest ik opnieuw geopereerd worden. Om de schroeven en platen uit mijn enkel te verwijderen. Op de operatietafel was ik van onderen verdoofd. De chirurg riep plots dat ze de laatste schroef niet kon vinden. Tja. Gelukkig liep het redelijk goed af. Een paar minuten later was ook dat laatste stukje ijzer verwijderd. Met de dienstdoende chirurg liep het minder goed af. Zij werd later ontslagen en geschorst (niet overigens door mijn operatie). De baas van het Maasziekenhuis vroeg mij later eens waarom ik de chirurg niet had aangeklaagd. Reden: ik had toen wat anders aan mijn hoofd. Ik wilde weer snel fatsoenlijk kunnen lopen.

Door samenwerking met andere ziekenhuizen in het Nijmeegse wil het Maasziekenhuis meer dan basiszorg kunnen verlenen. Prachtig dat het ziekenhuis blijft. En wie liever elders beter wil worden, is vrij om daarvoor te kiezen. Thuis in je eigen ziekenhuis. Lekker dichtbij en gelukkig vaak met de allerbeste zorg. De minister heeft dat ook ingezien, ondanks mijn persoonlijke ervaring op de operatietafel. Hojje wa.  

Bokkig 2.0/Twan Dohmen

Login of maak een account om een reactie achter te laten.